Św. Zygmunt ...

... był synem Gundobalda, króla Burgundii (+ 516). 
Jeszcze za życia ojca rządził częścią państwa. 
Był arianinem. Pod wpływem nauk św. Awita, biskupa Vienne, przeszedł
na katolicyzm (po 501 r.).
Gdy w 516 roku objął tron po swoim ojcu, jego obyczaje 
były jeszcze dalekie od ideału chrześcijańskiego. 
Za namową swej drugiej żony dopuścił się zbrodni. Macocha doniosła mu, 
że jego syn z pierwszej żony, Sigeryk, knuje przeciw niemu spisek. 
Król uwierzył w oskarżenie i kazał syna udusić. Gdy się opamiętał, 
gorzko tego żałował, z rozpaczą rzucił się na zwłoki syna. 
Potem pokutował w ufundowanym przez siebie klasztorze 
świętego Maurycego. Jednak o śmierć wnuka upomniał 
się Teodoryk Wielki. Sprzymierzył się z królami frankońskimi. 
Zygmunt opuścił klasztor i udał się na pole walki. 
Przegrał wojnę i został zmuszony do ucieczki z żoną i dziećmi. 
Schronił się w klasztorze. Zdradzony i ujęty razem z żoną 
i synami wrzucony do studni, gdzie 1 maja 524 roku zmarli. 
Po śmierci Zygmunt zasłynął cudami. 
Ciało św. Zygmunta pochowano w klasztorze św. Maurycego, 
w którym pokutował za swój grzech.
 

opr. Redakcja