WIELKA SOBOTA 

Centralnym dniem Triduum Paschalnego jest Wielka Sobota. 
Jako Wigilia Paschalna swój najgłębszy sens odnajduje w atmosferze 
czuwania u stóp Grobu Bożego i oczekiwania na cud zmartwychwstania 
dokonany przez Chrystusa w niedzielę wczesnym rankiem. 

Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa jako wydarzenie, 
mające swój konkretny moment w historii ludzkości, 
jest przede wszystkim niepowtarzalnym cudem, którego nie sposób 
zbadać za pomocą nauk ścisłych. Wymyka się on wszelkim
empirycznym dociekaniom. Stając co roku przed tak wielkim misterium wiary,
trzeba nam pochylać się nad nim z pokorą i miłością. Nie sposób bowiem
go pojąć czysto intelektualnie. Fakt zmartwychwstania nakazuje rozumowi
przyjąć jedyną właściwą postawę: zwrócenia się z ufnością ku mocy
wiary, która „pozwala wniknąć do wnętrza tajemnicy i pomaga ją poprawnie
rozumieć”(Jan Paweł II, Fides et ratio). Choć Chrystus zmartwychwstaje,
to jednak nie powraca już do życia doczesnego i nie podlega jego prawom.
Nadprzyrodzoność wymyka się ograniczonej materii. 

Tradycyjnie w Wielką Sobotę we wszystkich kościołach parafialnych od
wczesnych godzin porannych święcone są pokarmy, spożywane następnie podczas
wielkanocnego śniadania. Świątynie, tętniące atmosferą całodziennej
adoracji Grobu Chrystusa, otwarte są do samego wieczora. Po zmierzchu
rozpoczyna się najbardziej uroczysta i symboliczna Liturgia – Wigilia Paschalna.


Bogactwo czytań przedstawia dzieje rodzaju ludzkiego od dzieła stworzenia
przez grzech Adama i Ewy, wyjście narodu wybranego z ziemi egipskiej i
przejście (pascha) przez Morze Czerwone, po czytania z Nowego Testamentu
opisujące m.in. ustanowienie Najświętszej Eucharystii. Wówczas to po raz pierwszy
po czterdziestodniowym poście śpiewa się przed Ewangelią Alleluja –
okrzyk radości i wesela. Wierni posłuszni Chrystusowemu nakazowi, aby w
gotowości oczekiwać powrotu swojego Pana (por. Łk 12, 35-36), trwają przed
ołtarzem z zapalonymi świecami. Paschał, wnoszony uroczyści przez kapłana,
symbolizuje Zmartwychwstałego Mistrza z Nazaretu – Boży Logos, Światło
narodów na oświecenie pogan i chwałę Ludu Bożego (por. pieśń Symeona).
Następnie śpiewany jest Exsultet – hymn pochwalny na cześć
Zmartwychwstałego. W czasie Eucharystii odnawiane są przyrzeczenia chrzcielne.
Niejednokrotnie podczas Liturgii Wielkiej Soboty konkretni wierni przyjmują
sakrament Chrztu św., Pierwszej Komunii św. i Bierzmowania. Są to najczęściej
osoby dorosłe, wcześniej przygotowywane do tych uroczystości przez kilka
miesięcy. Uroczystość ta powinna kończyć się nazajutrz wczesnym rankiem w
Wielką Niedzielę procesją rezurekcyjną, podczas której niesie się
Najświętszy Sakrament i śpiewa pieśni wielkanocne. Pięćdziesięciodniowy
okres, następujący po Triduum Paschalnym, stanowi dla chrześcijan czas
bezpośredniego przygotowania się na przyjęcie do serca Trzeciej Osoby Trójcy
Świętej. Zmierza on bowiem ku uroczystości Zesłania Ducha Świętego,
zwanej także Zielonymi Świątkami.
 

Opr. Wioleta Stańczak