Adoracja Najświętszego Sakramentu

Adoracja jest podstawowym aktem religii, jest uwielbieniem oddawanym w Kościele tylko Bogu oraz Jezusowi Chrystusowi Bogu - Człowiekowi. Jej treścią jest uwielbienie i uznanie wielkości i jedyności Boga, Jego wspaniałości. Jest to w pełni życiowy, wolny akt, w którym człowiek w wierze, miłości i nadziei wielbi Boga za Jego miłość, uznaje równocześnie swoją 
egzystencję jako podarowaną i zawierza siebie samego Wszechmogącemu. Niemniej adoracja nie jest wynikiem działania człowieka. Sam Bóg umożliwia adoracje przez dar Ducha Świętego. Adoracja dokonuje się przez, i w Chrystusie w mocy Ducha Świętego.


Adoracja wyraża się w formach słownych: 
hymny (np. Chwała na wysokości, Święty, Te Deum, doksologie, trishagion, aklamacje chrystologiczne (Kyrie eleyson, Baranku Boży), w Psalmach, lub ogólniej mówiąc w Liturgii Godzin, jak i w formach niewerbalnych: 
ukazanie świętych Postaci (podniesienie), przyklęknięcie lub głęboki pokłon, wystawienie Najświętszego Sakramentu, adoracje Najświętszego Sakramentu, wieczyste adoracje, procesje teoforyczne.


Aż do przełomu XII/XIII w. cześć Najświętszego Sakramentu wiązała się z Wiatykiem, który był pierwszym celem przechowywania świętych Postaci. Stopniowo wyrastały inne formy. (W IV w. np wyrasta praktyka postu eucharystycznego , szczególna troska o przygotowanie chlebów przeznaczonych do Eucharystii, o jakość używanych naczyń, opowiadania o cudach eucharystycznych sprzyjały rozbudzeniu czci, podniesienie konsekrowanych Postaci; nawiedzenie Najświętszego Sakramentu, powstanie procesji teoforycznej; powstanie święta Bożego Ciała; wystawienie Sanctissimum, 40-godzinne nabożeństwo.