Czas łaski

Wielki Post jest to czas pokuty, w którym bardziej niż kiedy indziej, chcemy porzucić grzech, aby stać się uczestnikami nowego życia, płynącego z tajemnicy śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Jest on okazją do refleksji nad własnym życiem, człowieczeństwem, naszą relacją z Panem Bogiem i drugim człowiekiem. To czas, w którym Kościół zaprasza nas w imieniu Chrystusa do szczególnej współpracy z łaską Bożą. To sam Chrystus nas oczyszcza, zbawia, uświęca, ale w tym oczyszczeniu, zbawieniu i uświęceniu również my uczestniczymy poprzez swoje uczynki chrześcijańskie. Nasze dobre uczynki mają swoją zasługę u Boga. Z katechizmu znamy przynajmniej trzy najważniejsze: modlitwa, post, jałmużna. Należy je traktować zawsze razem, nie osobno. Czas Wielkiego Postu - czas łaski, zbawienia, wykorzystać trzeba jak najskuteczniej. Po prostu trzeba się nawrócić, bo pierwsze wezwanie Pana Jezusa brzmi zawsze: 
Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.
W Poście mamy doświadczyć, dotknąć naszej grzeszności, tzn. zobaczyć w świetle Bożym, że naprawdę jesteśmy grzesznikami. W uświadomieniu sobie naszej małości i grzeszności oraz skutków grzechu w naszym życiu pomagają wielkopostne nabożeństwa, w czasie których rozważamy Mękę Chrystusa. Rozważając cierpienia Zbawiciela, czujemy żal, skruchę i pragnienie powstania z naszych upadków. Ten kto się chce nawrócić, winien trwać w żarliwej modlitwie: 
przyjdź, Duchu Święty, pokaż mi moją grzeszność. Najczęściej widzimy bowiem to, co chcemy zobaczyć, a Duch Święty pokazuje to, co Bogu najbardziej przeszkadza. Chodzi tu zwłaszcza 
o osobistą modlitwę opartą o słowo Pana Jezusa. Najważniejsza jest przy tym modlitwa do Ducha Świętego, wezwanie Go, przeczytanie pewnego fragmentu i zastanowienie się nad tym, kim jest Ten, który mnie kocha i co chce mi powiedzieć. Warunkiem pojednania z Bogiem jest pojednanie z bliźnim. Czasami największym darem, jaki możemy dać drugiemu człowiekowi, jest modlitwa, a niekiedy czas. Modlitwa z jednej strony stanowi sposób pogłębienia osobistej zażyłości z Bogiem, z drugiej zaś prowadzi do otwarcia człowieka na plan, jaki Bóg ma wobec niego. Otwarcie się na pełnienie woli Bożej jest podstawowym warunkiem życia chrześcijańskiego, bez którego trudno w ogóle mówić o miłości do Pana Boga. Gdzie zaś nie ma miłości, wszelkie praktyki religijne tracą znaczenie, zgodnie ze słowami św. Pawła: I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wydał na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic mi nie pomoże (1Kor 13,3). A zatem miłość jest pierwsza, modlitwa zaś powinna 
ją w nas kształtować, tak w relacji do Boga, jak i do drugiego człowieka. 
Trzeba więc sobie postawić pytanie: 
jaka jest rola i znaczenie modlitwy w moim życiu? 
Modlitwa należy bowiem do najważniejszych powinności życia religijnego, jest wyrazem naszej wiary. Ona jest jej sprawdzianem. To przebywanie z Bogiem, który jest naszą mocą. To pytanie Go: co chcesz, abym uczynił? To przepraszanie za każdy grzech. To odnajdywanie światła w ciemności, szukanie przebaczenia. To radosne przebywanie z kochającym i wymagającym Ojcem. Jan Paweł II powiedział: Modlić się znaczy dać trochę swojego czasu Chrystusowi, zawierzyć Mu, pozostawać w milczącym słuchaniu Jego Słowa, pozwolić Mu odbić się echem w sercu.
Okres Wielkiego Postu ma być czasem rzeczywistej konfrontacji ze Słowem Bożym. Jesteśmy wystawieni na pokusy, ale jesteśmy powołani do zwycięstwa. Wszystkie wyrzeczenia,
modlitwy, posty i Słowo Boże są to środki, którymi Pan Jezus uczy nas zwyciężać. Jest to szczególny czas, kiedy człowiek jest zaproszony, żeby zakosztować łaski bycia wolnym. W Wielkim Poście w szczególny sposób możemy doświadczyć na samym sobie mocy Ducha, która daje nam możliwość czynienia rzeczy wręcz niemożliwych: przełamania własnego egoizmu, ograniczenia egocentryzmu i zapatrzenia w siebie, opanowania namiętności. Nie można się skupiać na samych tylko praktykach, to są środki, celem jest bycie z Chrystusem, jednoczenie się z Nim w Duchu Świętym i upodobnienie do Niego przez zwycięstwo Jego Mocą nad własnymi słabościami, egoizmem, zmysłami…
 

Agnieszka Dobrowolska