DZIEŃ ŻYCIA KONSEKROWANEGO 

Dzień 2 lutego nazywamy popularnie świętem Matki Bożej Gromnicznej. 
Słusznie i pięknie, ale w języku liturgii jest to święto Ofiarowania Pańskiego. 
W liturgii wschodniej jest to celebracja Spotkania Pańskiego, spotkania 
Zbawiciela z ludem wybranym. W nawiązaniu do tej wzruszającej tajemnicy 
Kościół wybrał to święto, by właśnie wtedy w całym świecie obchodzić 
uroczyście dzień życia konsekrowanego.
Wezwanie Jezusa Chrystusa (por. Mt 5, 48): „Bądźcie doskonali, jak doskonały 
jest wasz Ojciec niebieski” oraz słowa Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła 
do Koryntian w niezwykły sposób przemawiają do serca i uwydatniają oblubieńczy 
rys miłości człowieka do Boga.

Życie konsekrowane to najgłębsza tajemnica Boga i człowieka. 
To tajemnica spotkania-dialogu, które w sercu powołanego czyni oblubieńczość. 
Pośród wielorakich powołań Bóg powołuje człowieka, aby poświęcił się Jemu 
w specjalny sposób. Powołanie do świętości jest powołaniem powszechnym 
w łonie Kościoła, którego Chrystus jest głową, a wszyscy ochrzczeni 
członkami - członkami Mistycznego Ciała Chrystusa. Jednakże Duch Święty, 
ożywiający to Ciało, sprawia, że te poszczególne członki w sensie 
indywidualnym bądź wspólnotowym otrzymują różne wezwania.
W adhortacji apostolskiej „ Redemptionis donum ” poświęconej życiu 
konsekrowanemu Jan Paweł II pisze: „Powołanie na drogę rad
ewangelicznych rodzi się z wewnętrznego spotkania z miłością Chrystusa, 
która jest miłością odkupieńczą”, podkreślając, że to spotkanie skierowane 
jest do określonej osoby i staje się miłością wybrania. 
Miłość w ten sposób wyrażona ogarnia i przemienia całą osobę, jej duszę i ciało. 
Z papieskiego przesłania jasno wynika, że rady ewangeliczne są znakiem 
oddania się Chrystusowi i czynią z naszego życia – według wyrażenia 
św. Tomasza – swego rodzaju całopalenie złożone Bogu. Konsekracja 
jest znakiem zakorzenienia się w Chrystusie i wyrazem miłości

Wciąż aktualny jest apel Jezusowy: 
"Proście Pana żniwa, aby posłał robotników na swoje żniwo" (Mt 9, 38). 
Wybór życia w małżeństwie, we wspólnocie zakonnej, w kapłaństwie, 
w laikacie jest wyborem własnego miejsca w Kościele. Takie powołanie jest 
całym ciągiem podejmowanych wyborów. Każde powołanie jest zależne 
od misterium szczególnego spotkania z Bogiem. Inicjatywa jest zawsze 
po stronie Pana Boga. Człowiek ze swej strony jest zaproszony 
do dawania prawdziwie wolnej odpowiedzi.
 

opr. Monika Grzesiak