Ofiarowanie Pańskie 

Czterdziestego dnia po Bożym Narodzeniu Kościół obchodzi święto 
Ofiarowania Pańskiego, zwane dawniej świętem Oczyszczenia Najświętszej 
Maryi Panny, a w tradycji polskiej świętem Matki Bożej Gromnicznej. 
Ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej było ważnym 
wydarzeniem w życiu Świętej Rodziny. Św. Łukasz tak je opisuje: 
"Gdy zaś nadszedł dzień poddania ich, zgodnie z Prawem Mojżeszowym, 
oczyszczeniu, zanieśli Go do Jerozolimy, aby był ofiarowany Panu, 
według tego, co jest napisane w Prawie Pańskim: Każde pierworodne 
dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. Mieli również złożyć 
ofiarę zgodnie z tym, co jest powiedziane w Prawie Pańskim: 
parę synogarlic lub dwa gołąbki" (Łk 2,22-24). 
Według Prawa Mojżeszowego każda kobieta przez czterdzieści dni 
po urodzeniu chłopca, a przez osiemdziesiąt dni po urodzeniu 
dziewczynki pozostawała nieczysta. Nie wolno jej było dotykać 
niczego świętego ani wchodzić do świątyni. Po upływie tego czasu matka
musiała przynieść do świątyni jednorocznego baranka. 
"Jeśli zaś ona jest zbyt uboga, aby przynieść baranka, 
to przyniesie dwie synogarlice albo dwa młode gołębie, jednego 
na ofiarę całopalną i jednego na ofiarę przebłagalną za nią 
i będzie oczyszczona" (Kpł 12,8).

Pamiątkę tego dnia, w którym w jerozolimskiej świątyni starzec 
Symeon wziął na ręce sześciotygodniowe Dzieciątko, uniósł Je wysoko 
z najwyższą czcią, poznając w Nim Zbawiciela świata, Kościół obchodził 
już w IV w. Od połowy V w. ustalono datę 2 lutego jako święto 
Prezentacji Dzieciątka Jezus. W VII w. pojawia się nazwa Oczyszczenia 
Najświętszej Maryi Panny. W tradycji polskiej, dzień ten nazywa 
się świętem Matki Bożej Gromnicznej. W ten sposób uwypukla się 
fakt przyniesienia przez Maryję małego Jezusa do świątyni. 
W czasie Ofiarowania starzec Symeon wziął na ręce swoje Pana Jezusa 
i wypowiedział prorocze słowa: "Światłość na oświecenie pogan 
i na chwałę Izraela" (Łk 2,32). Według podania procesja z zapalonymi 
świecami była znana w Rzymie już w V w. Od X w. upowszechnił się obrzęd 
poświęcania świec, których płomień symbolizuje Jezusa - Światłość świata,
Chrystusa, który uciszał burze, był, jest i na zawsze 
pozostanie Panem wszystkich praw natury.

W Polsce święto Ofiarowania Pana Jezusa nabrało charakteru wybitnie maryjnego. 
Polacy widzą w Maryi tę, która sprowadziła na ziemię niebiańskie Światło i która 
nas tym Światłem broni i osłania od wszelkiego zła. Dlatego często brano do ręki 
gromnice, zwłaszcza w niebezpieczeństwach wielkich klęsk i grożącej śmierci. 
Poświęcone 2 lutego świece, jakby widomy znak Bożej jasności, zapalano w trudnych 
chwilach, kiedy tylko interwencja Opatrzności mogła pomóc. Podczas burzy 
stawiano te świece w oknach, stąd nazwa - gromnice. Gromnicami zażegnywano 
klęski gradowe, ich dymem kreślono znaki krzyża na drzwiach, piecu, oknach 
i belkach stropowych jako zapory przeciw nieczystym siłom i nieszczęściom. 
W każdym domu była przynajmniej jedna gromnica. Zapalano ją przy konającym, 
aby Maryja - tak która niosła do świątyni Jezusa - Światłość Prawdziwą, 
prowadziła dusze umierających wprost do wiekuistej światłości.

Z uroczystością Matki Bożej Gromnicznej kończy się w Polsce okres śpiewania kolęd, 
trzymania żłóbków i choinek - kończy się "przedłużony" okres Bożego Narodzenia. 
Liturgicznie okres ten kończy się wcześniej - świętem Chrztu Pana Jezusa. Jednak
polski zwyczaj ma swoje uzasadnienie nie tylko w dawnej tradycji, 
ale przede wszystkim w tym, że w Matkę Bożą Gromniczną Pan Jezus jeszcze 
jako Dziecię jest ofiarowany w świątyni. Z uroczystością Matki Bożej Gromnicznej
kończy się również w Polsce okres kolędy - wizyty duszpasterskiej po domach.

Od 1997 r. Kościół powszechny obchodzi 2 lutego, ustanowiony przez Jana Pawła II,
Dzień Życia Konsekrowanego, poświęcony modlitwie za osoby, które oddały swoje życie 
na służbę Bogu i ludziom w niezliczonych zakonach, zgromadzeniach i instytutach
świeckich. Pamiętajmy o nich w podczas modlitwy na Eucharystii.
 

opr. Piotr Dyjo