Niepokalane poczęcie NMP

Maryja od momentu swojego poczęcia została zachowana nie tylko od wszelkiego grzechu,
którego mogłaby się dopuścić, ale również od dziedziczonego przez nas wszystkich 
grzechu pierworodnego. Stało się tak, chociaż jeszcze nie była wtedy Matką Boga. 
Bóg jednak, ze względu na przyszłe zbawcze wydarzenie Zwiastowania, uchronił 
Maryję przed grzesznością. Maryja była więc poczęta w łasce uświęcającej, 
wolna od wszelkich konsekwencji wynikających z grzechu pierworodnego 
(np. śmierci - stąd w Kościele obchodzimy uroczystość Jej Wniebowzięcia, 
a nie śmierci). Przywilej ten nie miał tylko charakteru negatywnego - braku grzechu 
pierworodnego; posiadał również charakter pozytywny, który wyrażał się pełnią łaski w życiu Maryi.

Historia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu jest bardzo długa. 
Już od pierwszych wieków chrześcijaństwa liczni teologowie 
i pisarze wskazywali na szczególną rolę i szczególne wybranie 
Maryi spośród wszystkich ludzi. Ojcowie Kościoła nieraz nazywali 
Ją czystą, bez skazy, niewinną. W VII wieku w Kościele greckim, 
a w VIII w. w Kościele łacińskim ustanowiono święto Poczęcia Maryi. Późniejsi 
teologowie, szczególnie św. Bernard i św. Tomasz z Akwinu zakwestionowali 
wiarę w Niepokalane Poczęcie Maryi, ponieważ - według nich - przeczyłobyto 
dwóm innym dogmatom: powszechności grzechu pierworodnego oraz konieczności 
powszechnego odkupienia wszystkich ludzi, a więc także i Maryi. Ten problem 
rozwikłał w XIII w. Jan Duns Szkot, który wskazał, że uchronienie 
Bożej Rodzicielki od grzechu pierworodnego dokonało się już mocą 
odkupieńczego zwycięstwa Chrystusa. W 1477 papież Sykstus IV ustanowił 
w Rzymie święto Poczęcia Niepokalanej, które od czasów Piusa V (+ 1572 r.) 
zaczęto obchodzić w całym Kościele.
W czasie objawień w Lourdes w 1858 r. Maryja potwierdziła ogłoszony zaledwie 
cztery lata wcześniej dogmat. Bernardecie Soubirous przedstawiła się mówiąc: 
"Jestem Niepokalane Poczęcie".
 

Opr. Katarzyna Langowska